Het verlies van dierbaren is onvermijdelijk. Soms verwacht, maar vaker niet. Het overkomt je.
Zo ook recent een collega die meer dan 45 jaar in dienst is geweest van de politie. Zijn pensioen was nog geen twee dagen oud toen hij onwel werd en het leven liet. Zijn dierbaren in bittere verbijstering achterlatend.
In ons werk is veel vanzelfsprekend geworden. Daar hoort de dood ook bij. Dagelijks zijn we betrokken bij reanimaties, ongelukken of zelfdodingen. Part of the job zeggen ze dan. En 99% van de situaties gaan we gewoon weer door waar we goed in zijn. Heel af en toe staan we even stil bij wat ons is overkomen.
Het schrille contrast tussen een heugelijke gebeurtenis die abrupt werd verstoord door een plotseling overlijden laat diepe sporen na. Ik zie de filmpjes van het feestelijke onthaal bij de collega thuis nog voor me. Enkele dagen later lees ik zijn rouwadvertentie. De woorden zijn lovend. Hopelijk bieden ze een schrale troost aan hen die ze nodig hebben.
Het werk is voor velen een uitlaatklep, motivatie of leven op zich. Laat dit het ook blijven en vergeet nooit dat de tijd met dierbaren op een of andere dag weg kan vallen.
