VHZDKU

71

Het was een koude dag. Ik zat aan de keukentafel te wachten op de glasvezelmijnheer. Ja, het zou eindelijk gebeuren, wij op het plattelaaand aan de glasvezel. Alles was aangelegd, er was een grote doos bezorgd en eindelijk, het is zover.

Na jaren traag internet, geen tot weinig telefoonverbinding, soms buiten in de vrieskou bellen. Maar deze dag zou daar verandering in brengen. Hoera. Niet dat ik zo social-media-achtig ben, juist niet, maar soms uren geen verbinding terwijl je bijvoorbeeld een column moet versturen en het lukt niet, nee daar word je niet echt blij van.

Goed! Daar gaat de bel. En ja, een keurige mijnheer, klein van postuur, grote bril op, lacht me vriendelijk toe. Hij stelt zich voor, knijpt mijn handen bijna tot appelmoes en zegt zijn naam die klinkt als een Duitse schlagerzanger.

Ik begin met koffie, dat lijkt me wel zo aardig. Deze man komt van ver, de andere kant van de IJssel, dus ook een zelfgebakken appelflap erbij. Ik vertelde hem hoe fijn het zou zijn dat wij, mijn eega en ik, straks weer fijn en rustig achter de laptop kunnen zitten en met de benen op de bank af en toe een film kunnen zien die niet uitvalt.

Ooh, hij had helemaal niks met tv’s, ja glasvezel aansluiten, maar kijken, nee. Mevrouwtje, wat woont u hier mooi. Wel eenzaam hè?

Ben nog nooit in deze contreien geweest.

Nou mijnheer, echt de moeite waard om eens met uw vrouw en kinderen deze kant uit te komen. Wat? Hebt u 8 kinderen? Ooh fantastisch, dan neemt u ze allemaal mee op de fiets en gaat op een camping staan en u hebt de mooiste vakantie die u zich maar kunt wensen.

8 kinderen, herhaalde ik hardop peinzend, dat had ik ook wel gewild, alhoewel 8 is wel veel hè, maar het lijkt me erg gezellig.

Jazeker, heel gezellig. Vooral zondags. Dan gaan we met zijn tienen naar de kerk, daarna naar huis en dan is het de dag des Heeren en doen we niks. Geen TV, geen muziek! Ja, we lezen en doen een spelletje en we kijken in gedachten voor ons uit.

Ooh maar mijnheer, dat is toch wel erg bijzonder in deze tijd. Misschien moet ik dat ook maar eens met mijn man bespreken. Dan kom je heerlijk tot rust in deze hectische tijd. Maar dan zonder de kerkgang. Ik geloof op mijn eigen manier.

Het gesprek kreeg een andere wending. Hij was tegen abortus, tegen anticonceptie en begon bijna te vertellen hoe ze “HET” deden”.

Met mijn appelflap in mijn mond kreeg ik bijna braakneigingen en vond dat ie maar aan het werk moest.

Snel heb ik hem naar de apparaten gestuurd en terwijl ik riep “U redt het wel”, deed hij zijn werk.

Op een gegeven moment, ik stond in een hoekje achter de deur te loeren, zag ik hem languit voor de TV liggen op de bank.

Het zag er een beetje gek uit, wat doet hij nou? Instellen of zoiets. Gelukkig.

Plotseling zag hij mij en riep: ”Alles werkt mevrouwtje. En oh ja, mijn vrouw en ik doen al ons hele huwelijk VHZDKU”.

Nou mooi, dacht ik. Je doet maar.

Wij doen nu AMG (alles met Glasvezel).

Oda