Kots e lene zat ik op ne foto te kiek’n van mien opa Beernd en oma Marie.
Opa met ne piepe tusk’n de tane, steavaste n’n leenker hand in ‘n tuk en mien oma an’t haak’n.
Met n’n glimlach kek ik veural noar mien oma hoo venienig zee bezig was met n’n peers sprei.
Mien oma was lid van de vrouw’nvereniging. Moj wett’n.
Elk joar heel’n dee vrouwleu n’n bazar umme allesoort’n spullekes te vekoop’n dee zee zelf har’n emaakt.
Mien oma was bezig met n’n sprei.
Zee was bange dat zee ’t neet optied ofkreeg, en deer ’t bienoa in de bokse. Marie kon heur ei neet kwiet en deur det gedoôte was zee neet te proem’n veur heure umgeving.
“Beernd, woar hek miene haaknoale noe loat’n?” reep zee vanoet de kokk’n tewiel zee de kamer wier inleep. “Den kan’k nans veen’n?”
Mien opa: “Wat hej dan in oene rechterhand? Dat is toch gin’n schroemdreier, zok zo zegg’n?”
“Och mien leeve tied, den hek toch de hele tied ezoch, woar lagge?”
Opa schudd’n zien kop en zè: “Kiek, en doarumme slöppe de leste tied zo slech, snap ie noe da’k ’t wa goôd vonne datte met dee hele vrouw’nvereniging op de Mokerheide zat?”
Oma wier: “k Wolle da’k ’t haak’n van n’n sprei veur de bazar nooit harre too ezeg, want ak ‘t kloar hebbe, mu’k de veschill’nde stukke ok nog an meka zett’n.”
Ikke: “Mar luust’r ’s oma, ie hebt kots elene n’n ander sprei kloar ekreegne, dan lèver ie den toch in?”
“Dat is ne gel’n,”zè oma, “En noe bunk met n’n peers’n bezig!”
“N’n gel’n of n’n peers’n, wat maakt dat noe oet, ’t geet t’r toch umme wat ’t op de bazar opbrech?”
Zucht’nd pleer’n oma dale op de banke: “Joa, da doo’k, gef mie meer röste, “ zè zee en d’r tegeliekertied achteran: “Dan is dat peerse sprei later veur oe.”
En noa vieftig joar leu, hek ‘t nog steeds.
Casper Bruinink
