Polad

47

Voor de verandering hebben we dit keer geen olijfolie uit Griekenland meegenomen maar een hond.

We zijn niet op zoek gegaan, ze was er. Ze zat voor onze deur. Mager, vies, afgeknipte oortjes en staart en hele lieve zielige oogjes. Ze stond verschrikt op en liep kreupel.

Ze kwam, ze zag en overwon. Kijk, mijn Pierre moest er niets van hebben en keek zoals wel vaker de andere kant uit. Maar onze dochters, ja, zij stortten zich met hart en ziel op dit scharminkeltje en hun liefde kende geen grenzen. 10 volle dagen in de weer met deze puppie. Ze werd gevoed, gewassen en overladen met liefde. De Griekse dierenarts, die geen woord Engels verstond, maar met handen en voeten kom je een heel eind, gaf haar alle inentingen, antibiotica en een chip in haar nek. Ja, zelfs een paspoort werd geregeld. In Griekenland zijn honden niks, laat staan dat je ze als huisdier hebt en een hond aan de lijn, nee, doe normaal.

Alle dagen werd er gewandeld met haar, aan de lijn.

Nou, dat is een attractie in een Zuid-Europees land. De dames met hond waren een bezienswaardigheid. Op een dag terwijl ze daar liepen, reed er langzaam een gammele Pickup voorbij met daarin een oude Griek met een doorleefd hoofd en ogen zo groot als schoteltjes. Een jachtgeweer op schoot en een sigaret in zijn mond.

Het was de herder, die een eindje van ons vandaan woont en die bekend staat om zijn honden, waar hij niet naar omkijkt, maar waar hij wel om een of andere gestoorde reden de oren van af knipt.

Hij wist niet wat hij zag. Twee langbenige blonde dames met zijn hond aan de wandel aan een lijn?

En weg scheurde hij. Hij vond het wel best en had ‘s avonds bij een glas ouzo een mooi verhaal te vertellen.

En toen vertrokken onze dochters, hun vakantie zat er op en wij bleven nog enkele weken.

Of we wel goed voor Polad zouden zorgen en dat we haar beslist niet achter konden laten.

Of we zouden voor een goed adres in Griekenland zorgen, of we zouden haar mee terug nemen in de auto naar Nederland.

Natuurlijk beloofde ik dat. Het komt goed lieve skatten, echt waar.

Mijn Pierre liep met de handen in de zak met gebogen hoofd weg. Hij leek zelf wel een geslagen hond en deed net of hij niets hoorde, keek fluitend de andere kant op.

Nu zijn we vele weken en 3000 km verder en dus terug in Diepenheim met Polad. Ze springt, rent als een raket en lijkt zich gelukkig te voelen in Deep’n.

Er gaat een wereld voor me open, de hondenwereld met alles er op en eraan, de dierenwinkel, de dierenarts, de dieren orthopedisch chirurg etc.

En dat je zo snel gehecht kunt raken aan zo’n beestje. We zien wel hoe het verder gaat.

Ook lijkt mijn Pierre zich min of meer neer te leggen bij onze nieuwe aanwinst.

Nu maar hopen dat ons huwelijk hier tegen bestand is. Ook dat zien we wel.

 

Oda