Neighbours

96

Wat te doen met de Australische schoonfamilie van je dochter die 10 dagen bij je in Twente logeert. Dan laat je ze leuk Volendam zien en Kinderdijk. Je gaat met ze naar de Deltawerken en Giethoorn. Naar Madurodam, de eilanden, Rotterdam, Amsterdam, ga zo maar door.

Dus niet, daar had ik echt geen zin in. Ik werd al moe bij alleen de gedachte.

Nog geen 3 maanden geleden hebben we de echte trouwerij gehad in het prachtige Australië. Nu zouden we het nog eens overdoen bij ons in de tuin in Markvelde.

Alleen al de voorbereidingen waren een feest op zich. De dag zelf was onvergetelijk, alles zat mee, zelfs de Hollandse regen bleef uit en de zon straalde. Iedereen die er was straalde mee.

Maar nu de rest van de dagen met de Aussies.

Het kwam er op neer dat we bijna ons halve huis verbouwd hebben, badkamer beneden aangepast, mijn werkkamer beneden omgetoverd in een bed en breakfast, nog net geen traplift geplaatst; zo werd the family ontvangen.

Dit deden we met alle liefde, want schoonvader, een ontzettend leuke man, is 6 jaar geleden geveld door een hersenbloeding.

Hij kan nauwelijks een stap verzetten, is halfzijdig verlamd maar wilde kost wat kost naar de andere kant van de wereld om ook daar het huwelijk van zijn zoon mee te maken. Petje af.

Dus, na het feest hadden we nog 7 dagen – de rest van groep was al weer uitgewaaierd – om met hen iets te ondernemen.

Niet naar Volendam. We zijn met hen gaan toeren door ons eigen mooie Twente.

Bij het idee van verplicht rondtoeren kreeg ik al buikpijn, maar achteraf kan ik zeggen: wat een belevenis.

Als Tukker op vakantie in je eigen Twente met Australiërs is een verhaal apart.

Ik ben ineens onze oale grond met andere ogen gaan bekijken.

Of het nu de mooie landweggetjes waren, of een konijn, of een gans, of een bruggetje, de koeien, de eekhoorns, of een boer op klompen. Zij wisten niet wat ze zagen. Amazing.

Alles bekeek ik ineens met andere ogen.

Voor hen is dit te vergelijken met dat wij een kangoeroe zien rondspringen, of een aboriginal zien met een didgeridoo.

De kastelen, ze keken hun ogen uit, het Oranjemuseum aan de Prinsendijk, het kopje koffie met het Prinses Amalia taartje, ze wisten niet wat ze zagen. En ik eigenlijk ook niet.

Gisteren zijn ze vertrokken en ze hebben genoten.

Een soort van Twentse bruiloft op zijn Akkermans, ze waren onder de indruk van de Hollandse liedjes, de sketches, de Twentse klederdracht en de Hollandse jenever.

Toen ik hen vroeg wat nu de meeste indruk had gemaakt, zeiden ze

“de Noabers”. ik wil niet veel zeggen, maar dat klinkt toch echt als the neighbours

De buurt dus, die de avond van tevoren kwam met een platte wagen. De mannen met zijn allen op pad om groen te halen voor de trouwboog en de vrouwen met elkaar om de tafel om de roosjes te maken en daarna een borrel en kaas en worst. En wat was het gezellig.

Hoe mooi kan traditie zijn.

 

Oda