Ludger

134

Hij stond soms onverwachts bij mij in de keuken. Joehoe, Volluk! Pet op zijn hoofd, keurige broek en mooie trui aan en altijd een sportief doch netjes jack. Achter zijn brillenglazen vrolijke oogjes. Hij was altijd goed te pas, zoals we dat dan zeggen.
Een stevige pakkerd en even later zaten we aan de thee of koffie of soms aan de wijn.
Regelmatig gingen we een wandelingetje maken over het erf of langs de Schipbeek. En dan hadden we hele gesprekken over het leven en de dood en over het geloof en de gewone gekkigheid van het leven.. We genoten daar allebei van.
Ook had hij prachtige verhalen over vroeger, over onze boerderij “het Wiedenbroek”, die vroeger zijn boerderij was, zijn geboortehuis. De grote gezinnen die er gewoond hebben, hard werken en je kop boven water houden. De gracht die er ooit omheen liep, want ergens rond 1100 heeft er een adellijk geslacht gewoond op deze oude plek.
En van de Von Wydenbrucks, nazaten van een Duits adellijk geslacht trouwde in 1697 met jonkvrouw Maria Catharina Marcklof tot Ensinck, een nazate van een Diepenheimse richtersfamilie. Jaja, en ze trouwden op Ensink, een adellijk huis ongeveer een half uur zuidoostelijk van Diepenheim, lopend wel te verstaan. Op deze plek staat nu de boerderij Wiedenbroek. Deze werd lang bewoond door de familie Brummelaar.
Onze kinderen waren nog klein toen deze vrolijke goedlachse pastoor onze huisvriend werd. Ook zij gingen in de tuin graven naar verborgen schatten, net zoals alle Brummelaartjes dat gedaan hadden, maar helaas er is nog nooit een schat gevonden.
Soms kwam hij met zijn autootje het erf op gescheurd alsof zijn leven er van af hing, en dan sprong hij als een jonge hond de auto uit. Ja hij was toen al in de 80.
Ha die lieve Oda, vind je het goed dat ik even op het erf ga brevieren? De wereld heeft het zo moeilijk en misschien helpt het een beetje.
Maar natuurlijk Ludger, ga je gang en ik zie je zo wel weer.
Brevieren?
Vaag stond me iets bij uit mijn katholieke jeugd. Priesters wandelend met een bijbel.
Toch maar even opzoeken en ja hoor, elke dag een psalm bidden die door herhaling het diepste van je ziel raakt.
Voorzichtig keek ik uit het raam en ja hoor, achter op het erf op de hoge es liep Ludger (ja, ik moest hem Ludger noemen en geen pastoor Brummelaar) te brevieren.
Dat ik dat nog mee mocht maken.
Zo ging het vaak. Ik was blij met zijn bezoekjes, onze uitstapjes en de gesprekken.
Hij reed nog het hele land door in zijn autootje, om missen op te dragen, zieke mensen te bezoeken. Elke ochtend met een handdoekje onder de arm naar het zwembad. Top!
Op zijn E-bike elke zondag na de kerkdienst naar Amersfoort een bakkie koffie doen.
En dan ineens rijdt hij met 25 km per uur de sloot in. Dood!Hartstilstand op de fiets. 91 jaar oud.
Hij heeft een goed leven gehad, maar oh ik ga hem missen, onze Ludger de vliegende pastoor.

Oda