Lief zusje

132

Weet je, dat de wereld qua natuur, nog steeds prachtig is? Een paar weken geleden was het nog volop winter met sneeuw en ijs en nu heeft de lente alweer zijn intrede gedaan. Alles schiet de grond uit en de vogels, je hoort ze weer. Na een stille winter zijn ze weer druk met hun nestjes .En de zon, die heerlijke zon laat zich al weer heel vaak zien. Zelfs de koeien, ze staan weer in de wei. Alhoewel een aantal jaren geleden was het normaal dat velen van deze schatten de hele zomer op stal moesten blijven. Vreselijk.

Als jij nu, na 35 jaar zomaar ineens deze wereld weer binnen zou stappen, hier op het platteland, dan zou er ogenschijnlijk niet heel veel veranderd zijn. Het is hier nog steeds onvoorstelbaar mooi.

De mensen, ja die zien er nog hetzelfde uit, ja, de kapsels en de kleding zijn een beetje anders en het is drukker op straat en ja je ziet veel bejaarden op fietsen die als een speer over gods wegen rijden. Electrische fietsen wel te verstaan. Je moet ze wel elke dag aan de oplader zetten. Net als heel veel auto’s tegenwoordig, ook elektrisch.

Alles gaat aan de oplader, telefoons ook. Iedereen heeft de hele dag zo’n ding in de hand, dat heet een mobiel en daarmee heb je de hele dag contact met de halve of hele wereld. Als je s’avonds naar bed gaat, zet je alles aan de oplader, van de stofzuiger tot je Ipad. Begrijp jij het nog? Zelf ga ik dan ook maar aan de oplader, want het is allemaal nogal heftig tegenwoordig.

De wereld is gedigitaliseerd. Bestond dat al in 1983? Een klein beetje denk ik. Het is snel gegaan. We kunnen niet meer zonder. Ken je het boek van George Orwell nog uit 1948? Nou, zo ziet het er een beetje uit hier.

We zijn helemaal afhankelijk geworden van het wereldwijde web en nu komen we er achter dat we onze privacy kwijt zijn. Koot en de Bie, we lagen toen in een deuk, maar zij zagen het al aankomen met hun vooruitziende blik.

Lief zusje, ik denk nog zoveel aan jou. Je was 22 jaar. Je was bang voor de toekomst. Hoe zou het jou vergaan zijn als je nu nog had geleefd? In deze tijd van internet en individualiteit.

Ik begrijp de beslissing die je toen hebt genomen.

Het heeft me veel verdriet gedaan, maar ik ben er ook rijker door geworden. De manier waarop jij naar het leven keek. In die zin, het heeft me gevormd en mijn kijk op de wereld veranderd.

Ik zie jou in allerlei dingen terug en dat maakt me ondanks het verdriet toch een positief mens.

Jouw leven heeft zin gehad in deze grote, boze, maar toch prachtige wereld.

 

Oda