Kunst

151

Terwijl ik mijn toetsen aansla, bedenk ik me dat de zoveelste editie van Kunstmoment weer gaat beginnen. Dat brengt elk jaar weer een hoop volk naar Deep’n. Maar, zeggen ze, het moet geen Giethoorn worden, want Giethoorn wordt overwoekerd door bussen vol met Chinezen en Japanners en tja, dat is too much voor ons Stedeke.
Nou ik ben benieuwd naar de dag dat er zoiets gaat gebeuren hier. Het brengt wel wat leven in de brouwerij, dat dan weer wel.
Nu komen er vooral mensen voor de kunst en de natuur en ze komen niet uit China maar uit allerlei hoeken van Nederland. Of er ook veel kunst verkocht wordt weet ik eigenlijk niet, maar het is leuk om te zien wat er zoal op de markt is. Het varieert nogal en soms is het fantastisch en soms is het prut.
Maar leuk is het wel, want kunst op welke manier dan ook maakt het leven leuker. Een wereld zonder kunst is een saaie wereld. Geen beelden, schiderijen,films, muziek en theater.
Ik hou van kunst , niet van alle kunst maar dat hoeft ook niet. Zelf heb ik ook eens een soort kunstmomentje gehad, maar dan anders
Het is ongeveer 25 jaar geleden en ik struinde elk weekend met de kinderen de kringloopwinkels af. Dat klinkt zielig, maar de kinderen vonden het leuk, want vaak kregen ze allerlei prullaria gratis mee naar huis.
Het was een zaterdag aan het eind van de middag en terwijl ik, zoals zo vaak met mijn hoofd onder de tafels, naar bijzondere dingen zocht, stuitte ik op een klein lelijk schilderijtje. Zo lelijk. Er zat geen lijstje meer om, maar het was wel op linnen geschilderd. Ook zag ik dat het olieverf was en oud en wat vergeeld. Het stelde een kitscherig hollands landschap voor. Een molen, een kerk en een bruggetje over het water. Onderaan stond de naam Monet.
Ik stond met verbazing te kijken naar dit kunstwerk en bedacht me welke grapjas dit op een schildercursus had geflikt. Zo lelijk en er dan voor de lol Monet onderzetten.
Het was echt ook niet mooi geschilderd. Weg ermee en donderde het prul weer terug in de doos. Naast mij stond een aardige Turkse man kopjes uit te zoeken.
Ik liep naar een andere rij en dacht, haha, Monet, die kennen we van de prachtige franse taferelen, waaronder de beroemde waterlelies. Hoe haalt iemand het in zijn hoofd? Nou gevoel voor humor heeft ie wel. Toch liet het me niet los. Ik liep weer terug en nog een keer en nog een keer. Voor 50 cent was het te koop. Lelijk.
Ik schudde mijn hoofd, de winkel ging sluiten en we vertrokken met een oude teddybeer en nog wat andere goedbedoelde rotzooi! Ik werd verwelkomd thuis met “Ha, wat heeft malle Pietje nu weer bij zich”? Ik vertelde enthousiast over het spuuglelijke schilderijtje met de molentjes en Monet en schonk 2 glazen wijn in.
P las de krant en zei zonder op te kijken dat Monet ooit een jaar in de Zaanstreek heeft gewoond….. Ik geloofde mijn oren niet en ja een kunstboek werd uit de kast getrokken en wat ik daar zag was ongelofelijk. Daar zag ik de hollandsche taferelen van Monet.
P kon niet geloven dat ik dat voor 50 cent had laten liggen en we hebben gelijk een fles wijn soldaat gemaakt. Het werd zondag en maandag stond ik als eerste bij de deur van de kringloopwinkel. Ik heb de hele winkel op de kop gezet en ging bezweet en met niets naar huis.Nou ja, so what? Was ik gelukkiger geworden van een Monet?
Later heb ik in de Kunsthal in Rotterdam een particuliere collectie Monets gezien van allemaal bruggetjes en molentjes uit de Zaanstreek en precies op dezelfde manier geschilderd. Met de neus er bovenop vond ik ze weer niet mooi, die molentjes.
Maar ja, wie ben ik?

Oda