Hotel op Stelten

73

Ooit zei Simon Carmiggelt: “Ik wou dat ik niet in Amsterdam woonde, want dan ging ik er heel vaak op bezoek”. Dat heb ik een beetje met Diepenheim. Het is er mooi en klein en overzichtelijk. En de prachtige natuur. Ja die mooie natuur. Dus als ik niet meer in Diepenheim zou wonen, dan zou ik er af en toe logeren in het enige en echte familiehotel dat er is in Markvelde. En wat voor een. Zo’n hotel zie je zelden en al helemaal niet in Nederland. Ja in Engeland, Fawlty Towers.
Alles kan en alles mag, als het even kan. En ons José zwaait er de scepter. Je ziet er af en toe de wonderbaarlijkste gasten. Van handelaren in smaragd uit Colombia, tijdelijke huislozen, keurige ANWB boekers, verjaarde muzikanten, corpsballen, van alles dus en dat maakt het zo leuk.
We wonen niet ver van het hotel, we zijn noabers en ik mag ze erg graag. Zo regelmatig val ik er eens binnen voor een bak koffie of een drankje en er is altijd wel iets aan de hand, leuke dingen vaak en soms verdietige, maar ook dat hoort erbij.
José is geboren en getogen op deze oale grond en runt nu al vele jaren haar hotel.
Ongeveer 30 jaar geleden zat ze voor haar huis in het zonnetje en verbaasde zich ineens over al die gezellige fietsende mensen die plotseling voorbij kwamen en naar haar zwaaiden. Ze riepen dat ze de Kastelenroute fietsten. Een nieuwe prachtige fietsroute. Hoera!
Die nacht deed ze geen oog dicht. “Ons huis staat op een prachtige plek en al die fietsende mensen straks, die willen een ijsje.” Dus in een mum van tijd had ze een ijskist buiten staan en dat was het begin van het einde. De tent begon te lopen want ja, wie wil er nou geen ijsje tijdens de fietstocht. Het duurde niet lang en ze sleepte stoeltjes en tafels naar buiten en begon als een wilde taarten te bakken en koffie te zetten. De zaken gingen goed en binnen een paar jaar stond er een hotel met restaurant. Ze houdt elk seizoen thema- buffetten waar José op een stoel gaat staan om iedereen te verwelkomen en het eten toe te lichten. Ik hou mijn hart vast dat ze er niet vanaf zal donderen, maar het gaat altijd goed. Er zijn buurtavonden, verjaardagen en Silvesterpartys. Iedereen is er welkom en de mix van allerlei soorten paradijsvogels, maakt het bijzonder. De gasten die er ooit gelogeerd hebben komen bijna altijd terug. Het is een soort van thuiskomen en José is er de moeder.
Niks Jacuzzi, niks roomservice, maar wel gezelligheid en warmte en een rare en leuke combi van hotelgasten en… personeel Waar maak je dat nou mee? Ja, in ons eigen Hotel op Stelten in Deep’n.

Oda