Excel? Kom jij maar eens mee naar de zolder…

70

Door Koos Stenger (Schrijver in Diepenheim)

“Dat moet je met Excel doen. Makkelijk zat.”

Mijn buurman had overal een antwoord op en wist dus ook precies hoe ik de boekhouding moest gaan aanpakken. Ik was zojuist de zestig gepasseerd en had besloten om in de nadagen van mijn leven nog eens voor mezelf te beginnen, maar daar zaten natuurlijk de nodige haken en ogen aan, zoals bijvoorbeeld een goede boekhouding. Ik heb het grootste deel van mijn leven op andere continenten rondgezworven en mijn kennis van een gedegen Nederlandse boekhouding ging niet veel verder dan die van een kind van tien.

“Excel?”

“Ja, natuurlijk.” De buurman begon ongeduldig met zijn vingers op het tuinhek te trommelen. “Iedereen kent Excel toch…? Je weet wel van Microsoft, Bill Gates, Windows en dat soort dingen…”

“Natuurlijk ken ik dat,” antwoordde ik een beetje beledigd, “maar ik heb er nog nooit mee gewerkt. Bovendien werk ik op een Apple; je weet wel, die machine van Steve Jobs.”

Hij keek me even niet-begrijpend aan, maar toen verscheen er een grote grijns op zijn ongeschoren gezicht. “O…maar Excel werkt ook op een Apple computer hoor, ik heb precies wat je nodig hebt. Kom jij maar eens even mee.”

Met een joviaal gebaar opende hij het tuinhek en gebaarde dat ik hem moest volgen.

Zijn vrouw stond net een varkenshaasje te bakken toen we de keuken binnen kwamen.

“Hee, Anja…die ouwe boeken, je weet wel, die voor de Kringloop…die liggen toch op zolder?”

Anja keek me even meewarig aan, draaide haar stukje vlees om en zei toen tegen manlief: “Klopt, Karel…bij de verwarmingsketel.”

En zo werd ik meegevoerd naar de zolder van de buurman. Ik kon de Vlizotrap die met groot geraas naar beneden kwam nog net ontwijken en klom achter Karel de zolder op.

“Hier,” zei Karel met oprechte blijdschap, en wees naar een grote stapel boeken, die netjes in een bananendoos klaarstonden.

“Een beetje muf…dat wel, maar dat moet je maar voor lief nemen. Als je al die boeken leest heb je geen enkel probleem met je bedrijfje.”

Hij keek me tevreden aan. “En…? Moet je niet kijken wat er in zit?”

“Ik…eh…”

Ik knielde plichtmatig bij de bananendoos neer. Het bovenste boek vertoonde een enorme koffievlek, maar de titel was nog goed leesbaar.

“Excel voor Dummies.”

Er lag een dik boek onder. “Boekhouden voor senioren – Deel 1.” Ik pakte het uit de doos. Dat boek alleen al woog zeker 2 kilo.

“Deel 2 is weg, hakkelde Karel, maar Deel 3 is er wel. Dat ligt geloof ik onderop.”

Verder lagen er nog boeken over Microsoft Word, Bill Gates, basiskennis management en een kleine verlopen pocketuitgave getiteld: “The missing manual Excel 1995.”

“Allemaal voor jou,” glunderde Karel.

Ik ben erg allergisch voor de huisstofmijt en wilde zo snel mogelijk de Vlizotrap weer af, wanhopig zoekend naar een manier om mijn relatie met de buurman niet onherstelbaar te beschadigen. Maar daar, op die stoffige, schemerige zolder van mijn buurman, liet mijn inspiratie me in de steek en alles wat ik nog kon uitbrengen was: “Allemensen.”

Karel knorde tevreden. “Ik draag het wel voor je…” zei hij warm.

De volgende dag bezocht ik zelf de Kringloop met de bananendoos op de achterbank van mijn autootje. De buurman was net met de kleinkinderen naar de Efteling dus de kust was vrij.

Mijn boekhouding doe ik nu met een Online programma. Ik betaal er wat voor. Niet teveel, maar het is me het wel waard. En Excel leer ik spelenderwijs. Inderdaad erg makkelijk, daar had buurman Karel gelijk in.
Laatst vroeg hij me nog of ik nog iets aan zijn gulle gift had gehad.

“Excel,” zei ik met overtuiging, “heeft voor mij geen geheimen meer…”

De buurman keek verrast en zei toen…”Hee…in dat geval heb ik nog wel wat anders voor je. Kom jij maar eens mee naar de schuur…”