Eerbetoon aan een tuinman

357

Een stad of dorp bestaat niet alleen uit anonieme personen. Voor Stedeke is het ook waar.
Mijn vrouw werd in Diepenheim op een boerderij in het midden van het bos in Westerflier geboren.
Mijn schoonvader vond dat hij na zoveel jaren bij de boerderij recht had om van zijn pensioen te genieten. Omdat hij niet op de boerderij kon blijven, had hij een huis gekocht met uitzicht op de school in de Quantstraat.
We zijn in de jaren 80. De nieuwkomers moeten nog steeds nieuwe contacten leggen met de buren. Geluk is er. Buren zijn erg attent.
De jaren gaan voorbij.
Beetje bij beetje nemen we gewoonten over. Met de leeftijd hebben we meer hulp nodig.
We kennen een zekere Johan die ook van een boerderij afkomt en bij Goor werkte in deze beruchte fabriek die met asbest werkte.
Stukje bij beetje komt Johan alle klusjes doen.
Na de dood van de schoonvader kwamen we vaker naar Diepenheim om van de natuur te genieten. De tuin had onderhoud nodig … en Johan was er, beschikbaar. De hoeken van het gazon, de bomen, de planten ….
Het bleef alleen voor ons om te genieten van de tuin.
In het weekend parkeerden we onze auto in de buurt van de school. De dag na onze aankomst, waren we zeker om Johan te zien komen voor een kop koffie. Hij kwam strompelen of met zijn damesfiets. Hij was een soort Deepsnieuws die ons op de hoogte bracht van het laatste nieuws.
Twee weken geleden zagen we Johan niet. Johan was vertrokken naar zijn Hof van Eden.
Johan was een Diepenheim-personage. Deze oude vrijgezel die trots is op zijn dak met zonne-energie kon goede tijden hebben, zoals slechte tijden, zoals iedereen.

Maar de Knoop is nu doorgehakt.

Jean-Paul B├ęchet