Column Oda: Down Under 2

66

Tja en dan ben je terug in Diepenheim, en dan is het wel heel erg klein en schattig hier en …mooi. Anders mooi. Perth ligt aan de Westkust van Australie en de stad is net zo lang als de hele kust van Nederland! Huh? Ja, daar kunnen wij ons niks bij voorstellen. Even naar „n Barbie (BBQ) 3 uurtjes rijden, het is daar heel gewoon. Ik vind het al een hele toer om naar Raalte te rijden, maar daar wilde ik verandering in brengen. Dus…. 3 dagen na mijn terugkeer besloot ik een kopje koffie te gaan drinken bij een vriendin in Breda. Moet kunnen dacht ik!
Waar ik geen rekening mee had gehouden waren de files en die heb je niet in Australie. 4 uur later was ik er nog niet en het begon ook nog te sneeuwen. Dat kennen ze ook niet. Het is hier klein, maar het duurt wel heel lang allemaal. Maar hier in ons mooie kleine landje kun je fietsen en dat is daar weer een hele toer. Er is maar één fietspad op het eiland en die is 27.374 km rondom de kust. Nou u weer.
We zijn terug en met een goed gevoel. Onze dochter is daar erg gelukkig en daar gaat het om. Waar dat ook moge zijn, als je kind maar gelukkig is, dat is het allerbelangrijkste. Ook al is dat aan de andere kant van de wereld. Dus ik moet niet zeuren en denken, ach woonde ze maar in Diepenheim blablabla.
We vlogen terug via Bali en toen was het nog 17 en een half uur vliegen. Naast me kwam een meisje, jonge vrouw zitten die er wat snotterig uitzag. We groetten elkaar en even later kwam er een stewardess om te vragen hoe het met haar ging. Ze mompelde wat en na wat heen en weer gepraat, ik kon het niet verstaan, vertrok de stewardess. Ik keek opzij en vroeg of ze ziek was, tenslotte zit je wel meer dan 17 uur naast elkaar.
Ze keek me met grote verdrietige ogen aan en zei: Ja, ik heb een voedselvergiftiging opgelopen in Bali. Ach kind, zei ik, wat naar en ben je daarom nu teruggevlogen?
Nee, zei ze, mijn zusje is gisteren overleden…..
Hè? Wat zeg je me nu? Je zusje overleden, Nee toch? Verschrikkelijk!
En voor we het wisten had ik haar vastgepakt en een arm om haar heen geslagen.Ze begon vreselijk te huilen en al stotterend en snikkend vertelde ze het hele verhaal.
17 uur heb ik naast een meisje gezeten die nog geen week geleden dolgelukkig op reis ging, om nu doodongelukkig terug te keren naar Nederland, om haar zusje te begraven.

Wat zeur ik nu over een kind aan de andere kant van de wereld.

Oda