Column Oda: Down Under

65

Vanuit Australië is hier uw reizende reporter.

Vorige week zat ze nog in Markvelde de eitjes van Frieda te bakken. Rillend van de kou, hoestend en proestend bij de kachel en s ‘avonds met een kruik naar bed! Geen voorbereidingen voor kerst, niks van dat alles! Een open koffer stond me al weken leeg aan te kijken. Enkel een zakje gehaakt Engels drop (echt waar, geproduceerd door n lieve Zumba vriendin) lag verdwaasd daar te liggen!

Elke dag stond ik weer voor die koffer. Wat in Godsnaam mee te nemen naar mijn lieve dochter die ik  een jaar niet heb gezien? Ik heb haar zooo gemist en nog even en we zijn bij haar aan de andere kant van de wereld, dat dan weer wel, maar wel ver eigenlijk! Als kind ben ik ooit in ons tuintje begonnen met graven, omdat ik had gehoord dat als je maar volhield dan kwam je uit in Australië! Het is mij nog nooit gelukt en niemand eigenlijk.

Op een of andere manier zag ik er toch tegenop om te gaan. Het idee dat zij daar waarschijnlijk blijft wonen, zo definitief en dan ook nog aan de andere kant van de wereld, ik vond het ineens zo erg. Eigenlijk wilde ik haar het liefst ophalen en niet alleen maar bezoeken! Bah, niks aan, ik moest niet zeuren, maar blij zijn!

Ik heb mijn koffer op een gegeven moment volgegooid met “goedbedoelde rotzooi” (kadootjes) een paar teenslippers, korte broeken en klaar en nu zitten we hier onder een boom, een palmboom dus, biertje erbij en een temperatuurtje van rond de 30 graden!

Kerst 2016! Wie had dat gedacht?

Een paar dagen geleden vertrokken van Schiphol!! KOUD!!!  Maar wel alles in prachtig sfeervolle kerstsfeer! Na 24 uur, 2 films, 3 kranten, slapen, eten en niksdoen zijn we geland in Perth! Ik had mijn horloge voor de zekerheid al in Markvelde 7 uur vooruitgezet en heel gek, het heeft geholpen, zo fris als n hoentje stapte ik het vliegtuig uit waar we verwelkomd werden door een aantal drugshonden  en één zielig rendier in een stopcontact om een kerstsfeertje in die troosteloze hal te krijgen! De koffers gingen open en met een beteuterd gezicht liet ik 2 pakjes sigaretten zien, (meer mag je niet het land inbrengen) en een boekje “Hoe kom ik van het roken af?” Ja, n pakje kost 35 dollar. Dat wordt me wat!

Maar nu zijn we er, zoo blij en dankbaar dat ik dit kan en mag meemaken en om een gelukkig kind te zien, die hier frank en vrij een nieuw leven opbouwt en dan ook nog eens met ons langs de Indische Oceaan rijdt links en het stuur rechts! Dat zijn nog maar de kleine dingen! Er zijn veel regels, het is er relaxed, maar er wordt hard gewerkt. Het ritme is er anders, s’ avonds rond 21.30 naar bed en s’ morgens rond 5 uur opstaan! Werken tot een uur of 4 en dan … genieten! Drukdrukdruk dat kennen ze geloof ik niet en van vergaderen hebben ze nog nooit gehoord.

Voor iedereen hele fijne feestdagen en een goed 2017 en… Henig an.

Oda