Column Oda: “De Krant”

206

Het zal er wel aan liggen dat ik ouder word en me niet meer zo opwind over bepaalde zaken. Mijn opwinding is veranderd in verbazing. Ik sta er zelf van te kijken. Ik verbaas me wanneer ik de krant lees of TV kijk. Zo zeer, dat ik nu al een tijd nauwelijks dat ding aanzet en de krant gebruik voor koppensnellen en interviews.

Ik begrijp het soms niet meer, waar gaat het over?

Natuurlijk, over de hedendaagse problemen, de oorlogen, de vluchtelingen, de aanslagen, het milieu, etc. Gek, maar ook daar wennen we aan. Wij die het zo goed hebben hier, zolang als het duurt. We wennen aan al die informatie.

Ik verbaas me ook over die andere berichten, zoals een AZC dat gaat sluiten omdat er niet genoeg vluchtelingen zijn. Geen vluchtelingen? En al die mensen die er werken dan? Tja, die gaan protesteren, want anders hebben zij straks geen werk.

Of een spermadokter met een hele grote kliniek die jarenlang zijn eigen gedoetje gebruikte om vrouwen te helpen. HÈ? Ja dus, wel 100 broertjes en zusjes.

Dan wil ik het nog niet eens over die kerkverhalen hebben, wat ben ik blij dat mijn ouders en schoonouders dat niet meer meemaakten. En dat we prachtige ziekenhuizen hebben, waar je bijna op vakantie wilt zijn omdat ze een hoog designgehalte hebben, waar je je in een duur resort waant, maar waar te weinig tijd is, omdat er geen personeel is, zodat de patiënten bijna door een wasstraat gaan.

Ik verbaas me!

Dat bijna niemand meer een kaartje krijgt of stuurt, alleen bij geboorte, trouwen en overlijden.

Dat er in Nederland alleen al 105 miljoen kippen wonen en 12 miljoen varkens. Ooit een varken in het echt gezien? Ja vroeger, in de modder! Waar zijn die dan allemaal?

En dan het verhaal van Annie en de bonnetjes….

Goed, dat zijn nog maar een paar dingetjes over die verbazing. Oh ja, die vrouw met die hond, hier bij ons in Diepenheim, die zomaar een gewond kind laat liggen.

Verbazing wederom.

Ik kan nog heel lang doorgaan, maar het wordt me even teveel.

Nog even een leuk plaatje uit de krant knippen, op een blanco kaartje plakken, tekstje en postzegel erop en op de post.

En nu genieten en me verbazen over die prachtige net uit het ei gekomen meerkoetjes bij ons in Diepenheim, die zo schattig met hun ouders rondzwemmen…. zo lief.

Ik zal het maar niet over die reiger hebben die plotseling richting meerkoetjes schiet…

 

Oda