Column Oda: Het Grootse Oosten

265

Toen ze klein waren, wat waren ze schattig. Ze fietsten vanuit ons dorp naar Goor voor hun muzieklessen. Meestal met plezier maar ook regelmatig met tegenzin. Als moeder heb ik ze vaak proberen te motiveren door o.a. te zeggen dat muziek belangrijk is in het leven, omdat je er blij van kunt worden, omdat het iets met je kan doen en dat je er ook anderen blij mee kunt maken. Muziek maakt het leven mooier. Als jullie groot zijn, dan kun je misschien wel samen in een bandje en spelen op een podium. Nou, dat zagen ze wel zitten.
Nu zijn ze groot, ze zijn volwassen, twintigers en… ze maken muziek, spelen de sterren van de hemel in, jawel in een band. Ze gaan ervoor!
Eén van hun eerste optredens was op een veldje in Gelselaar, met als het enige publiek hun ouders, … en een paar Gelselaren die alleen maar oog hadden voor hun biertjes.
Nu zijn ze een paar cd’s verder en vliegen ze alle kanten uit om soms wel zes optredens in een weekend te doen… In een oude bus die prachtig opgepimpt is door onze plaatselijke kunstenares Marian Jonkhans.
Ik heb me weleens zorgen gemaakt om drank en drugs enz., maar tot nu toe gaat dat allemaal goed. pffff.
Ze kunnen nog niet van de muziek leven en daarom hebben ze er allemaal een baan bij. Horeca, watertaxiverhuur, koffie verkopen in de trein etc. Er moet wel brood op de plank komen.
Al het geld dat ze verdienen gaat naar de band. De bus moet betaald, de chauffeur, de lichtman, de geluidsman. Zelf houden ze er praktisch niets aan over, sinds kort een paar tientjes per persoon voor een optreden.
Maar niet getreurd, dit is hun leven, ze maken muziek, zijn gepassioneerd en bovenal ze zijn gelukkig met wat ze doen. Ook al rijden ze op één avond van Groningen naar Maastricht: this is the real life en hier doen ze het voor. Ik gun het ze.
En toch maak ik me af en toe ‘s nachts zorgen, na bijv. twee optredens vanuit België om drie uur in de nacht terug te rijden naar Diepenheim om dan de volgende dag om twee uur weer op te treden in Ulft.
Dat was dus afgelopen weekend het geval. Om vier uur in de ochtend een appje dat ze al twee uur in de stromende regen stonden te wachten op de Wegenwacht.
Om half 10 ‘s morgens kwamen ze op apegapen thuis om nog twee uurtjes te slapen, om daarna weer fris en fruitig naar Ulft te vertrekken. Toen wist ik nog niet dat ze dezelfde dag ook nog in Rotterdam moesten spelen…
Toen ik daarna al weer in bed lag kwam er een vrolijke foto binnen van de boys. Het was weer een feest geweest…
En zo gaat dat met deze jongens uit het Grootse Oosten. Gaan met die banaan en het allermooiste is… Ze volgen hun hart en dat is waar het om gaat.
De jeugd heeft de toekomst.

Oda