Column Oda: Kraaien

187

Er zijn wereldproblemen, persoonlijke problemen en er zijn flutproblemen en over die laatste zou ik graag iets willen zeggen.

Flutproblemen zijn er in vele soorten en maten en die kun je zelf maken maar soms overkomen ze je ook en dan kun je je er heel druk mee zijn. Zelfs zo druk, dat je alle verdriet en ellende zomaar even vergeet.

Één zo’n flutding is het kraaienprobleem en echt waar, je weet niet wat je meemaakt. Ik hou van die vogels. Mijn hele leven heb ik al iets met hen. Als kind had ik al een tamme ka die ik maanden lang op mijn schouder overal met me meedroeg. Het was mijn beste vriend en op een dag moest ik hem van mijn ouders afstaan. Huilen dus en sindsdien heb ik altijd een band gehouden met deze zwarte vrienden. Alhoewel ze wel een beetje eng zijn. De film “Birds” van Hitchcock, ik kan hem niet vaak genoeg zien. Het boek van Kader Abdolah, De Kraai en dan heb ik het nog niet eens over een van de mooiste liedjes die ik ken van onze Andre Manuel: de Kraaien. Daar wordt ik en verdrietig en blij van.

Maar nu! Wat is nu het probleem?

Nadat we een tijdje niet thuis waren geweest en ‘s avonds heerlijk in ons eigen bedje zijn gekropen gebeurde er dit.

Het was in de vroege ochtend rond 6 uur toen we werden opgeschrikt door een heel hard getik op het raam beneden. Niet zomaar getik, nee het was een hels kabaal. Voor we het wisten stonden we beneden in de woonkamer en daar  aan de andere kant van het raam  gingen een paar grote zwarte vogels als gekken tekeer tegen ons achterraam. Hitchcock op zijn Twents. Ik kan u vertellen, dit ging weken, maanden door. Elke ochtend om dezelfde tijd begon de film opnieuw. Ik hoorde ze al van verre aankomen en dan begon de ellende weer. Alle ramen werden bevuild, een gekrijs en een herrie alsof het huis werd afgebroken.

Inmiddels heb ik een hele studie gemaakt van deze vogels. Het zijn boodschappers van de goden, hun gekras en geschreeuw hebben een betekenis en als je goed luistert vertellen ze je iets over de liefde, het leven en vooral over de dood en dan wel over de dood van je geliefden. Heel boeiend allemaal, maar wat te doen? Alles geprobeerd. Eerst het huis gebarricadeerd met tafels en stoelen.

Toen alles dichtgeplakt met aluminiumfolie. Daarna met allerlei kabels een geluidsensor aangesloten. Niks hielp! Op een gegeven moment zat mijn dierbare man ‘s ochtends om 6 uur met een luchtbuks buiten op een stoel te wachten, maar ook dat was geen succes. De krengen kwamen en als hij met zijn buks even naar binnen ging om na uren een kopje koffie te halen, waren zij al weer volop aan de gang. Leg stukjes brood neer gedoopt in chloor zei iemand, maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. En nu heb ik de oplossing en het helpt. Een wonder is geschied.

Plots kreeg ik een spirituele ingeving, ik denk van mijn gevederde vrienden. ”Zet de radio aan, buiten onder het raam het liefst op radio 4 en weg zijn wij”.

En echt waar, ze zijn voorgoed verdwenen, maar ik zie en hoor ze nog wel en vanuit de verte zwaai ik naar ze. Mooi toch?

 

Oda