Column Alexa

49

We hebben de afgelopen week naar de Angelsaksische grootmachten kunnen kijken om te zien hoe de democratie werkt – of beter gezegd: niet werkt – wanneer een land als gevolg van verkiezingsretoriek in een hardnekkige impasse terecht is gekomen.

Aan de andere kant van het Kanaal wordt inmiddels de meeste zendtijd besteed aan het optreden van de Speaker van het Lagerhuis. Bij gebreke van ontwikkelingen waarop een natie trots kan zijn of tenminste hoop uit kan putten, doet men zijn best John Bercow als typisch voorbeeld van Britse humor snel nog zonder importheffingen over de grens te dumpen. Die kleine schreeuwlelijk zit al tien jaar in het zadel, dus het zegt wel iets over het niveau van het debat dat hij nu ineens zo nadrukkelijk in beeld komt. Onze eigen Tweede Kamervoorzitter Arib is vorig jaar al een keertje bij hem op bezoek geweest en dat heeft haar direct de Thorbeckeprijs opgeleverd.

Aan de andere kant van de Plas kondigde onze wereldkampioen jokkebrokken met veel tromgeroffel dit weekend breaking news aan. Met een dorre sigaar uit eigen doos valt echter geen vreugdevuur aan te steken en zo kunnen miljoenen Amerikaanse ambtenaren dus opnieuw voor onbepaalde tijd naar hun centen fluiten. Dat alles omdat die gek ooit over een muur is begonnen en die muur nu symbool staat voor een herschikking van de politieke macht.

Nee, dan wij hier in Nederland. Gisteravond hebben de sterren van Nieuwsuur officieel de aftrap voor de provinciale statenverkiezingen gegeven. Vanaf nu kunnen we ieder meningsverschil binnen en buiten de coalitie onder het vergrootglas van analytici en experts verwachten. Klimaatafspraken, kinderpardon, witte wijn, vaasjes, Nexit, kom maar op. Hele olievaten op het vuur waardoor partijen lijnrecht tegenover elkaar worden geplaatst. Arme politici, het moet allemaal steeds scherper en snediger, alle hulp is welkom, de reclamewereld spint er garen bij, zelfs uit België worden campagnestrategen aangevoerd. En dan mag de duizelig gecaramboleerde kiezer straks bepalen of er nog een regering is die wetten langs de Eerste Kamer kan loodsen. Want die blijven nodig om alle krachtige beloftes uit het regeerakkoord uit te voeren. Over impasse gesproken.

Des te belangrijker is het dat wij als lijdend voorwerp een eigen mening blijven vormen. Bestudering van het interview met Dijkhoff in de Telegraaf bijvoorbeeld levert minder verwerpelijke uitspraken op dan de media ons doen geloven. En dat CDA- en D66-kamerleden de kinderpardonregeling nog eens onder de loep nemen hoeft heus niet te worden bestempeld als een trap in het kruis van de VVD. Eerlijk gezegd vind ik de dames en heren op het Binnenhof in de regel verstandig en betrouwbaar klinken. Ik weet van veel van onze kabinetsleden niet eens bij welke partij ze horen en zij zelf misschien ook niet. Ik hoop dat ze zich niet gek laten maken. Dat ze zich niet laten verleiden tot uitspraken of beloftes die het speelveld ontwrichten en dat geldt natuurlijk ook voor alle oppositiepartijen.

Intussen wacht ik als welwillende burger met vliegschaamte en vleesvrees op een verhoging van de ticketprijzen en een verbod op meer dan twee gehaktballen per week. Geen kiezer vindt het normaal dat studenten vijf keer per jaar in het buitenland gaan stappen omdat je voor een paar tientjes al een retourtje koopt en geen hond zal de straat opgaan als hij niet alle dagen koe mag eten. Voor dergelijke maatregelen hoeven we niet op Europa te wachten, hoeft geen partij verlies van stemmen te vrezen.

Soms zijn dingen zo simpel dat je gaat denken dat je heel erg dom bent omdat niemand anders het ziet. Soms moet je gewoon dingen dóen en niet álles zo ingewikkeld maken.